● « دوستان بسياري را ديده ام که ظاهرا محيط ايراني دارند ٬ البته به خيال
خودشان . يعني قرمه سبزي ميخورند ٬ با دمبک رنگ رو حوضي ميزنند ٬
رقص باباکرم را به رقصهاي کاباره ايي ترجيح ميدهند ٬ يا اگر اعتقادات مذهبي
دارند نماز ميخوانند و روزه ميگيرند ٬ نسبت به چگونگي ذبح گوشتي که
ميخورند حساسيت فراوان نشان ميدهند و پاره ايي از آنها اصلا گوشت
خوردن را کنار ميگذارند ٬ و اگر نشود چادر به سر کنند با چارقد ميسازند .
با مادرزن و برادر زن و خواهر زن و زن برادرشان زير يک سقف زندگي ميکنند
و بر اين گمان باطل اند که چون سفره غذا را روي زمين مي گسترند فرهنگ
ملي شان را حفظ کرده اند و ايراني باقي مانده اند . عادت را با فرهنگ اشتباه
مي کنند و خود را فريب ميدهند ٬ چون يادشان رفته که آقا زاده شان حتي
زبان مادري اش را بلد نيست و از فارسي احتمالا فقط کلمه ي پدر سوخته را
ياد گرفته که معني اش را هم نميداند و تازه با لهجه ي آمريکايي هم چيز بسيار
هشلهفي از آب در مي آيد! .....»

بخشي از سخنراني احمد شاملو در دانشگاه برکلي آوريل ۱۹۹۰


نوشته شده در ساعت 5:23 PM